از اعماق

باورم نمیشه فقط سه سال و نیم گذشته

به نظرم مثل عمری میرسه

انگار که میخواستم باور کنم که از گل دراومدم

اما هر چی نگاه می کنم، بیشتر به گل نشسته ام انگار.

انگار دیگر هیچ چیز درست بشو نبوده. انگار هیچ چیز از اول درست نبوده یا قرار نبوده که هیچوقت درست بشه، و من پی یه امید واهی، یه سراب دوردست جذاب، هی دویدم و دویدم و به مقصد نرسیدم، چرا که نه راهی در کار بوده، نه توشه ای، نه مقصدی ، نه راهنمایی و نه حتی دونده ای.....

دیگر حتی جرات آرزو کردن هم ندارم. نشسته ام به نظاره موجهای این دریای مواج ، که کف آلود می آیند و می غرند و می کوبند و گاهی هم شتکی می کنند بر صورتم که لو نروم با این اشکهای بی اختیار.

راه طولانی و مقصد ناپیدا و رهرو بس به گل نشسته... مددی ای صبح صادق! که در اعماق این ورطه، بدفرم، سرگردانم!

ناخدا در گل...